Tekst użytkownika Marcin

Grabarze

Życia nie da się zmierzyć ilością słów

wylanych na pogrzebie, granit, piaskarka

i spracowane dłonie są cierpliwe, łzy nie uronią,

zadrżą może, ale błędy można poprawić.

Wieńce i tak zwiędną i skończą przy murze,

tuż obok zdartych nekrologów, czasami

ktoś podpieprzy wazon i znicze, hieną

go nazwą, ale kupią – bo okazyjnie.

Starzy grabarze widzieli wiele, niejedna

trumna poszła na opał, zawczasu przygotowali

sobie miejsca, odległe, nieokadzone,

tam cisza i święty spokój.